Maja Komorowska

Maria Janina Komorowska - Tyszkiewicz jest to polska aktorka teatralna i filmowa oraz pedagog i profesor nauk o sztukach pięknych. Chciałabym przedstawić krótką biografie tej wybitnej aktorki.
Komorowska ukończyła Wydział Lalkarski krakowskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej. Na początku swojej kariery grała w opolskim Teatrze 13 Rzędów, a następnie w Teatrze Laboratorium we Wrocławiu.
Była ona ulubioną aktorką reżysera Krzysztofa Zanussiego po odegraniu roli w filmie "Góry zmierzchu". Była ona nagradzane za role w jego filmach wielokrotnie w Polsce oraz na międzynarodowych festiwalach. Aktorka grała również u Andrzeja Wajdy - "Wesele", "Panny z Wilka", Tadeusza Konwickiego - "Jak daleko stąd, jak blisko", czy Istvana Szabo - "Budapeszteńskie opowieści".
Maja Komorowska brała udział w wielu produkcjach, które osiągały ogromne sukcesy. W 1955 roku otrzymała Złotą Kaczkę, nagrodę czytelników magazynu "Film" za wcielenie się w rolę Idalii w filmie "Cwał", nagrodę dla najlepszej aktorki podczas festiwalu filmowego w Gdyni oraz nagrodę na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Toronto.
Wielkim popisem scenicznego kunsztu Komorowskiej była rola Sary Bernhardt w sztuce o ostatnich latach życia aktorki – "Mimo wszystko" Johna Murrella w reżyserii Waldemara Śmigasiewicza. 
Maja Komorowska w okresie stanu wojennego aktywnie pomagała internowanym, będąc członkinią Prymasowskiej Rady Pomocy Internowanym i Ich Rodzinom. Często gości w ośrodkach polonijnych, gdzie występuje podczas wieczorów poetyckich. 
Oczywiście to tylko nieliczne przykłady filmów i ról jakie odegrała aktorka.
W tym roku Maja Komorowska została nagrodzona Orłem za Osiągnięcia Życia. Od 23 do 30 kwietnia w Ninatece trwa przegląd filmów z udziałem laureatki. Aktorka osobiście wybrała udostępniane tytuły: Wesele i Panny z Wilka Andrzeja Wajdy oraz Za ścianą, Rok spokojnego słońca, Cwał, Życie rodzinne i Bilans kwartalny Krzysztofa Zanussiego

"Amator" - Krzysztof Kieślowski

Ostatnio obejrzałam polski film "Amator" w reżyserii Krzysztofa Kieślowskiego. Jest to film psychologiczny. Jego głównym bohaterem jest Filip Mosz, który jest zaopatrzeniowcem w zakładzie przemysłowym. Ma on normalne życie, które znacznie się zmienia po zakupie amatorskiej kamery filmowej. Chciał on filmować kolejne dni życia swojej córeczki. Po krótkim czasie staje się to jego pasją, nagrywa on swoja codzienność i to co jest wokół niego. Niestety niedługo po tym zatraca sie w tym, zapomina o wszystkim innym. Zaniedbuje swoją rodzinę i dom nagrywając krytyczny film o swoim miasteczku i o pracowniku, który jest kaleką, Jednak po wyświetleniu materiału w kinie doświadcza on, że stoją również za tym konsekwencje. Postanawia zaprzestać nagrywania filmów, ponieważ nie chciał on nikomu zaszkodzić. Niestety gdy wraca do swojego domu do żony i dziecka okazuje się, że przeprowadziły się, ponieważ nie mogły znieść życia w ciągłym napięciu. Główny bohater postawania nagrać film o sobie i opowiedzieć swoją historię. 

Film bardzo mi sie spodobał. Uważam, że na szczególną uwagę zasługuje aktor odgrywający role Filipa Mosza - Jerzy Stuhr. Wszystko było bardzo wiarygodne w zwyczajnych i codziennych sytuacjach. Film przypomniał mi również dokument mimo, że był dramat obyczajowy. 

Film pokazał mi, że rodzina i miłość są bardzo ważne w naszym życiu oraz, że występują bardzo mała granica pomiędzy codziennością a sztuką, Ukazuje również jak człowiek poprzez swoje wybory może zatracić się w swojej pracy czy pasji, zapominając o życiu wokół siebie. 

Mój słownik pojęć filmowych

Film jest przede wszystkim medium, czyli środkiem, za pomocą którego ludzie porozumiewają się, utrwalając świat wokół siebie.
Film może być także tekstem artystycznym wyświetlanym w kinach albo w telewizji, najczęściej opowiadający jakąś historię

Plany filmowe

• Plan totalny - ukazuje daleką przestrzeń, krajobraz, na którego tle sylwetka ludzka jest prawie niezauważalna. 
• Plan ogólny - jego głównym celem jest uzyskanie miejsca akcji, dlatego sylwetka ludzka jest mniejsza niż wysokość kadru.
• Plan pełny - jak wskazuje nazwa, ludzka sylwetka ukazana jest w nim od stóp do głów i wypełnia całą wysokość kadru. Pozwala rozpoznać postać, ale zapewnia także czytelność tła, przez co dobrze się nadaje do prezentacji dynamiki ruchu postaci.
• Plan amerykański - ukazuje postacie od kolan w górę. Umożliwia widzowi odczytanie mimiki postaci, pozwalając jednocześnie obserwować miejsce akcji. Plan ten jest bardzo często stosowany, gdyż jest emocjonalnie neutralny. Widz obserwuje aktora z takiej odległości, z jakiej na ogół obserwuje się rozmówców na co dzień.  
• Plan średni - ukazuje ludzką sylwetkę od pasa w górę, dostarczając więcej informacji na temat mimiki i wyglądu postaci, mniej eksponując miejsce akcji. 
• Półzbliżenie - ukazuje postać od klatki piersiowej w górę.
• Zbliżenie - ukazuje twarz postaci. Nazywane bywa "wielkim planem" ze względu na walory ekspresyjne: widać na nim dobrze każde drgnienie powieki, każdy szczegół mimiki. Wielki plan jest więc nasycony silnymi emocjami.
• Detal - jeszcze bliższy plan, ukazuje w dużym zbliżeniu część twarzy, dłoni, najczęściej jednak jakiś rekwizyt, podkreślając znaczenie danego elementu. 

Efekty optyczny - efekty, wykorzystujące kamerę i proces filmowania.

Efekty mechaniczne - sztucznie wywoływane wybuchy, pożary, burze, powodzie.

Efekty cyfrowe - wykorzystujące komputerową obróbkę obrazu. 

Ujęcie - najmniejsza jednostka budowy filmu, a zrazem podstawowy składnik montażu. Jest to fragment zawarty pomiędzy dwoma cięciami montażowymi. Ujęcia mogą mieć różna długość, od krótszych nawet niż sekunda do trwających wiele minut. Na pełnometrażowy film składa się z reguły kilkaset ujęć. 

Scena - szereg, najczęściej kilka lub kilkanaście ujęć połączonych wspólną akcją dziejącą się w tym samym czasie i miejscu. Może to być na przykład sfilmowana rozmowa, mecz bokserski, pojedynek rewolwerowców. 

Sekwencja - charakteryzuje się spójnością akcji, ale nie musi zachowywać wspólnego miejsca i czasu. Sekwencja składa się z kilku scen i może przedstawiać na przykład pościg, bitwę, wycieczkę. 

Na podstawie podręcznika do kultury "Człowiek - twórca kultury".